Thailand en Cambodja vechten om Preah Vihaer Tempel

Posted on februari 9, 2011

0


Met bescheiden trots stel ik jullie mijn eerste “artikel” voor rond Zuid-Oost Azië. Sinds enkele jaren heb ik een grote passie voor Thailand, Cambodja, Laos en Indonesië. Hoewel mijn kennis nog lang niet voldoende is, hoop ik toch dat dit ooit mijn werkveld wordt. Ondertussen zal er nog heel wat lees- en studiewerk moeten gebeuren. Maar dat doen we met plezier!

Tempel zorgt voor heel wat conflicten

De eeuwenoude tempel Preah Vihaer, gelegen op het grensgebied Thailand, Cambodja zorgt weer voor heel wat discussies en geweld tussen beide landen. Het conflict dat al eeuwenlang duurt, kent na 2008 een nieuw hoogtepunt waarin Thailand de tempels opeist.

Het toeëigeningsprobleem van de tempel Preah Vihaer (Khoa Prah Viharn voor de Thai) is al een hele tijd aan de gang. De tempel werd in het jaar 1080 gebouwd, op een berg in het Dongrekgebergte. Om de tempel de bereiken moet men echter een route door Thailand volgen.

Preah Vihaer werd na Angkor Wat een van de belangrijkste monumenten van Cambodja. Maar bij de afbrokkeling van het Khmerrijk in de 14e eeuw kwam Thailand het land bezetten, en eisten ze voor de eerste keer zeggenschap over de tempel.
Toen Cambodja in 1904 gekoloniseerd werd door Frankrijk bepaalden de Fransen dat het grensgebied langs de rivier van het gebergte zou lopen. Dit wou meteen zeggen dat Thailand recht had op het pareltje en Cambodja zich terug moest trekken. Nadat de Fransen echter in 1907 de kaart van het gebied uittekende, was te zien dat de tempel op Cambodjaans grondgebied lag. Wanneer de Franse kolonisator in 1954 uit Cambodja vertrekt reageert Thailand opnieuw met een bezetting. Cambodja protesteert en wil dat het Internationaal Gerechtshof het complex aan hun toewijst, dat gebeurt jaren later pas in 1962.

Na de onafhankelijkheid van Cambodja werd de tempel aanzien als een symbool van nationale trots. Een symbool dat broodnodig is voor de Cambodjanen. Sinds de inval van de Khmer Rouge op 17 april 1975 is het land in rouw. En hoewel het schrikbewind vertrok in 1979 blijft Cambodja een gewonde natie. Vertrouwen en samenwerking is voor het volk een zeer belangrijke factor om hun pijnlijke verleden achter hun te kunnen laten. Maar ook Thailand heeft een sterk gevoel van saamhorigheid en is niet van plan de tempel zo maar achter te laten. Bovendien zorgt deze tempel buiten een bedevaartsoord, voor heel wat toeristen. Een zeer welgekomen cent voor zowel de Thai als de Cambodjanen.

In 2008 Verklaarde UNESCO het complex als werelderfgoed op vraag van Cambodja. De toenmalige Thaise minister van Buitenlandse Zaken zette zijn handtekening onder deze verklaring maar kreeg heel wat kritiek te verwerken van nationalistische inwoners. De oppositie beschuldigde hem van landverraad. De gewraakte handtekening moest hij intrekken waarop zowel Thailand als Cambodja troepen naar het grensgebied stuurden.

Enkele weken geleden laaide het conflict weer op. Duizenden mensen zijn het gebied ontvlucht. Op zondag 6 februari heeft de Cambodjaanse regering hulp gevraagd van de Verenigde Naties om de militaire invasies van het Thaise leger in te dijken. De gevechten, in een gebied van 4.6 km rond de tempel hebben (volgens de laatste berichten) aan vijf mensen het leven gekost.

Zowel Thailand als Cambodja hebben allebei zowel politieke, geografische als economische ‘redenen’ om de tempel op te eisen. De discussie zal wellicht nog vaker oplaaien gezien de indrukwekkende en ingewikkelde geschiedenis en politiek van beide landen.

Posted in: Artikels