Mag het even wat anders zijn?

Posted on april 4, 2011

0


media-spoonfeeding-cartoon

‘Het is niet omdat de camera’s nu op Libië gericht zijn, dat een Afghaanse burger minder waard is’ Met deze opmerkelijke quote van Theo Francken (N-VA) opende De Standaard een artikel over de oorlog in Libië en Afghanistan. En op deze quote ga ik graag in…

Het zal niet de eerste keer zijn dat de media ‘vergeet’ te berichten over oorlogen die nog steeds elke dag mensenlevens eisen . Het zal niet de eerste keer zijn dat een overstroming Azië treft die slechts een eenkolommer waard is. En het is zeker ook niet de eerste keer dat in diezelfde krant de opening van een nieuwe frituur het hoofdpunt wordt.

Hoewel veel mensen er zich aan ergeren blijft het meest gelezen magazine ‘Dag Allemaal’ en krijgen rubrieken als ‘beroemd/berucht’ de meeste clicks. Worden we loom, hebben we teveel stress, nood aan ontspanning? Ligt het misschien aan de media? Luisteren zij naar wat de lezers willen of is het de media die ons opleggen wat wij interessant zullen vinden? Maak media de man of de man media?

Nu de spanningen in Libië hoog oplopen is het weer tijd om de rest van de wereld te vergeten. Vooral de spanningen in Afghanistan en Ivoorkust lijken helemaal passé te zijn. De ene oorlog verdwijnt in de schaduw van de andere. Terwijl Libië de nodige aandacht blijft krijgen, draaien anderen sluw de media de rug toe, kalm in een hoekje zullen ze nu niet opgemerkt worden. Niet tussen al de heisa die aan de gang is in het buitenland, niet tussen al de heisa die de regeringsonderhandelingen met zich meebrengen of waar de Ronde van Vlaanderen doorfietst. Voor de ene een zeer welgekome adempauze, voor de andere de hel in een vergeetput.

Een mooi voorbeeld zijn de conflicten in noord-Jemen die zich afspelen sinds 2004. Sinds die periode ging Jemen geboekt onder maar liefst vijf oorlogsgolven die minstens 130.000 vluchtelingen met zich meebrachten. Hoewel de informatiestop, ingevoerd in 2008, niet meer geldt, hebben journalisten duidelijk geen zin om over deze noodtoestand te berichten.

Nog een ‘fraaie’: In 2005 kwamen 228000 mensen om het leven. De kranten stonden er bol van. Vijf jaar later wordt er met geen woord meer over gesproken terwijl de toestand er voor heel wat mensen nog steeds kritiek is. Dezelfde situatie geldt voor Haïti, New-Orleans, Chili, Kasjmir, Java… en zo kunnen we nog wel even verder gaan.
Over die drie laatste werd overigens ook zeer weinig bericht. Reden? Geen Belgische slachtoffers en als we spreken over de tsunami in 2005 was ons land meer bezig met het organiseren van evenementen waarvan het geld nooit bij de Thai of Indonesiërs terecht kwam.

Wat maakt nu dat nieuws, nieuws is? Natuurlijk, hier kent de media mooie regels voor. Regels die iedereen wel kan raden; de grootste, de beste, eigen land,menselijk, eigen belang, sensatie, spanning,… maar weinig regels laten toe objectief te berichten over die zaken die wel belangrijk zijn, ook al lijkt de impact voor ‘ons’ misschien niet zo groot.

Moet de media dan schrik hebben dat hun krant niet gelezen wordt bij een serieuze berichtgeving? Wil dat zeggen dat het journaal niet bekeken wordt bij een objectieve nieuwslezing? Moet het allemaal ‘Hoera!’ zijn om lezers echt te kunnen boeien? Of is nieuws iets als een café zonder sigaretten? Niemand vindt het leuk zonder die ene ‘ontspanningstrek’, maar toch zullen trouwe klanten blijven opdagen. Is dat dan niet de essentie van het nieuws? Objectieve berichtgeving, berichtgeving die mensen een stem geeft, een gezicht? Berichtgeving die problemen aankaart, in het daglicht stelt. Die dient als forum voor open discussies?

Ik wou dat ik een antwoord had, maar als studente journalistiek wordt je al zeer snel met de neus op de feiten geduwd. Media overleven helaas niet zonder geld, geen krant in de bus zonder kopers, geen programma’s zonder kijkers, geen muziek op je radio zonder luisteraars. Hoewel de media volgens mij veel meer plaats moet maken voor ‘vergeten onderwerpen’, moet er ook een sensibilisering gebeuren bij de lezers, en luisteraars. Het ‘flut-nieuws’ kan enkel blijven bestaan zolang ze lezers kent, luisteraars heeft en de kijkers boeit.

Posted in: opiniestukken