Luc de Vos: "Ik ben nooit gelukkig geweest, daarvoor ben ik te slim."

Posted on november 29, 2014

4


Interview dateert van november 2011. Ik schreef het toen als opdracht tijdens mijn studie Journalistiek. Nooit gedacht dat ik het zo snel weer vanonder het stof zou halen. RIP

Luc De Vos voelt zich duidelijk niet in zijn nopjes als we hem op een zeer koude novemberdag ontmoeten in zijn woning te Gent. Een operatie aan zijn voet zorgt ervoor dat hij moeilijk kan lopen en zijn verwarde uiterlijk en dito blik doen ons vermoeden dat hij betere tijden heeft gekend. Toch sleept hij ons mee in zijn verhaal en vertelt hij over muziek als een bezetene. Gepassioneerd, een tikje melancholisch en vrijgevochten. Een gesprek over zijn leven en de dood.

20 jaar geleden begonnen jullie vol goede moed als jonge veulens aan de band Gorki. Nog steeds staat het nummer “Mia” naar goede gewoonte weer hoog in de hitlijsten. Vindt u zelf dat dit jullie beste song is?

Het is prettig dat een nummer van 20 jaar oud nog steeds iets doet met de mensen, dat het blijft leven. Onze lat ligt ook erg hoog, wat ervoor zorgt dat we gewoon de besten blijven. Maar zelf denk ik er niet aan. Ik word ’s morgens niet wakker met de gedachte: “Wauw, ik heb 20 jaar geleden een goede song geschreven.” Zoiets passeert.

‘Elke dag moet ik constateren dat ik omringd ben door

een bende krankzinnige, gevaarlijke idioten’

U zei ooit in een interview dat de tekst niet belangrijk is. Wat is volgens u dan wel het beste ingrediënt voor een goede song?

De melodie is magisch, die hangt op voorhand al in de lucht. Een tekst kan iedereen schrijven: als ik aan mijn kleine vraag om iets uit zijn duim te zuigen zal hij dat ook wel kunnen. Het moet vooral lekker bekken. “It’s Only Rock & Roll but I like it baby.” Voor de rest heb ik geen oordeel over mijn eigen teksten, als de mensen ze goed vinden kan ik daar alleen maar blij om zijn. Het belangrijkste is dat het nieuw en spannend blijft.

Momenteel trekt u met uw solo-album langs verschillende Vlaamse culturele centra. Was ook dit een poging om de honger naar iets nieuws te stillen? 

Ik popelde om weer op het podium te staan, om te kunnen zingen en muziek te spelen. Het is voor mij ook belangrijk dat ik het fris houd. Kijk eens naar die Golden Oldies tournees: ze blijven die oude bullshit maar herhalen, dat zou ik nooit kunnen. Het moet origineel blijven. Als ik 90 ben wil ik nog kunnen zingen. Laat me dan maar doodvallen op een podium, dat zou voor mij de ideale dood zijn.

Heel wat muzikanten zoeken naar meerdere uitlaatkleppen om hun gevoelens te uiten en slaan andere wegen in. Voelt u ook de nood om een nieuw format te kiezen voor uw optredens? Of zal het blijven bij het maken van muziek?

We zijn uniek, wij brengen Nederlandse rock-‘n-roll en dat is onze truc. “He’s a one trick Pony” zeggen ze wel eens in Amerika en ik ben blij dat ik maar één “trukske” kan.

U schrijft nochtans boeken en speelde ooit mee in een film…

Tja, boeken schrijven is een uit de hand gelopen hobby. Ik schrijf ze tussen “de soep en de patatten”. Acteren is ook leuk hoor maar ik ga er niet naar op zoek. Het is geen ambitie en het zit niet in mijn carrièreplanning. Carrière is trouwens een lelijk woord: ik doe gewoon maar wat.

Men zegt van auteurs van autobiografieën dat ze wel eens een narcistisch trekje hebben. Vindt u dat trekje bij uzelf ook terug?

Neen, want mijn boeken zijn verzonnen. Ik denk dat de zuivere autobiografie niet bestaat, je verzint altijd wel iets. Schrijven staat los van de werkelijkheid. Ik ga uit van iets dat ik beleefde maar voor de rest is het fantasie tot in het absurde.

U heeft één zoon, Bruno. Heeft hij uw leven veranderd?

Totaal niet. Dat kind is daar gekomen, dat is leuk, maar ik heb er geen plan mee en mijn leven is er ook niet door veranderd. Opvoedkundige principes heb ik trouwens niet: ik bekijk het dag per dag. Dikke boeken over hoe ik mijn kind moet opvoeden gooi ik weg. We zien wel hoe het loopt, ik kan alleen maar hopen dat mijn kind op een rechtvaardige, goede en gelukkige manier door het leven stapt. Als ouder heb je daar volgens mij trouwens maar een beetje invloed op, het is het individu dat telt.

Volle zalen, gezichten op u gericht, u met uw gitaar in de spotlights… Zelf droomde u als kind al van een leven vol muziek, maar zijn er ook momenten in uw leven waarvan u spijt heeft?

Goh, dat is een persoonlijke vraag hé. Ik heb van zoveel zaken spijt en als ik kon deed ik alles opnieuw. Er is veel tijd verloren met prutsen en vechten tegen de bierkaai. Ik had veel vroeger moeten beginnen met het spelen van muziek. Wel, als ik dan toch zaken kon veranderen, zou ik geëmigreerd zijn naar Amerika, dan had ik daar muziek gemaakt. Misschien was ik dan nu wel zanger bij de Red Hot Chilli Peppers?

‘Geluk is als je thuis komt, je bent moe en je moeder

heeft ‘viskes’ gebakken.

Sommige muzikanten zien muziek als hun uitlaatklep voor maatschappelijke thema’s die frustraties opwekken. Als u op dit ogenblik een protestlied zou schrijven, over welk maatschappelijk thema zou dat dan gaan?

Ik ben een milieubewust persoon, waarschijnlijk zou ik dan zingen over de verloedering van het milieu of over het feit dat we in het lelijkste land ter wereld wonen. Ik las onlangs dat de ‘driehoek’ Antwerpen, Gent, Brussel in 2050 volledig toegegroeid zal zijn. Het wordt één grote stad, één groot Ikea-centrum. Overal schoendozen, beton, asfalt… en het schijnt de mensen niet te storen. Niemand vindt dat erg precies. Neem nu het VRT-programma “Man Bijt Hond”: Iedereen vindt dat het beste programma ooit, ik vind het vreselijk. Door dat programma moet ik elke dag constateren dat ik omringd ben door een bende gevaarlijke, krankzinnige idioten. Ik kan er niet naar kijken: zit Vlaanderen nu echt vol met een bende gestoorde gekken? Dat idee stoort me mateloos. Maar of ik er een nummer over zou schrijven? Ik schrijf over het streven naar geluk. Een protestsong zal er niet meteen komen.

U spreekt hier over geluk, dat is een groot woord. Wat houdt dit ultieme geluk waar u zo naar streeft dan juist in voor u?

Dat is inderdaad dé vraag hé: wat is geluk? Wel, geluk is als ge thuis komt, ge zijt moe en uw moeder heeft viskes gebakken. Geluk is trouwens vooral weggelegd voor vrouwen en kinderen, niet voor een oude zak zoals ik. Vrouwen en kinderen hebben het talent om gelukkig te zijn. De manier waarop een kind zich diep ongelukkig kan voelen en toch zoveel geluk kan ervaren… dát is een talent dat ik bewonder, een talent dat ik verloor met het ouder worden. Ik zal trouwens nooit gelukkig worden, maar dat hoeft ook niet voor mij.

Flowerpower is ten einde, Rock & Roll sterft zachtjes uit en u wordt bijna 50 jaar. Boezemt deze leeftijd u angst in? Of mag deze tram rustig passeren?

Ik heb het daar behoorlijk moeilijk mee. Toen ik dertig werd dacht ik dat mijn leven voorbij was en op mijn veertigste zocht ik ontwerpen voor mijn doodskist. Maar ouder worden heeft ook voordelen: op deze leeftijd weet ik meer, ik laat me niet meer in de luren leggen en ik hoop niet op iets wat misschien niet meer zal komen.

Er is veel aan de gang in België. Volgt u soms de actualiteit en past u uw leven aan, aan de crisis die doorheen ons land waait?

Actualiteit? Daar houd ik me nooit mee bezig. Toevallig keek ik onlangs nog naar een aflevering van Jambers uit 1985. Het ging over jongeren die Millet-jassen droegen in tijden van crisis. Crisis in 1985? In ‘73 was er ook altijd crisis, altijd. In 1990 was er de crisis met Jean-Luc Dehaene en nu in 2010 is het weer van dat. Waarom zou ik de actualiteit nog volgen? Het zal toch weer crisis zijn. Trouwens, heb je die auto’s van tegenwoordig al gezien? Ze zien er vanbinnen uit als de cockpit van een concorde en toch is het crisis. Zelf heb ik nog nooit zoveel biefstukken gevreten als nu. Natuurlijk is het geen crisis, in India is het crisis of in Rio de Janeiro. Ge hoort die mannen in de politiek bezig over de Belgische crisis. Dat is helemaal geen crisis, dat zijn luxeproblemen. Geef nu toe: ge hebt het hier toch gezellig met uwe coca?

U vindt België het lelijkste land ter wereld, wilt dat dan ook zeggen dat u graag reist om andere oorden te ontdekken?

Neen ik reis nooit, ik wil alleen maar hier zijn. Trouwens, ik haat vliegtuigen: dat is zo’n geldverspilling en volgens mij zijn de mensen overal hetzelfde. Ik heb iets tegen “gratuit“ reizen. Overlaatst hoorde ik dat een Zweeds jongetje zijn ouders verloor door de tsunami in Indonesië. Als je in Zweden woont, ga je tijdens de kerstperiode toch niet naar Azië? Wie gaat er nu op zo’n dag op een strand liggen, dat is toch te absurd voor woorden. Blijf godverdomme in de sneeuw, domme kloten.

Misschien vinden dan toch meerdere Belgen, net als u, België wel het lelijkste land ter wereld?

Verdorie, nu hebt ge me bij mijn… Sandra, (vriendin Luc De Vos nvdr.) ze hebben me liggen!

getagged: ,